احساس چگونگى مزمن

2012-01-13T21:15:00.001+03:30

انباردارا ارزن آمد گندم گونى نخود آمد ماش فرستاديم كه برنج آمد.

خوب حالا يعنى چه؟ قضيه از چه قرار است؟ خوب گوش كنيد. اگر هم بلديد گوش كنيد ضرر ندارد. آقا شما تخته اين‌طرفه. همانطور كه بارها و بارها شنيده‌ايد و مى‌دانيد آن ايام كه مردم تلويزيون داشتند شب‌نشينى‌ها به گلخند و گلواژه سپرى مى شد. مى‌نشستند قيد كرسى و براى‌هم متل مى‌گفتند و شعر مى‌خواندند و هنرنمايى مى‌كردند. اين جمله‌ى بالا هم احتمالا يادگارى همان دوران است؛ كه از قضا بنده هم اولين بار دور قيد كرسى در يك شب‌نشينى بدون نور لامپ و برق و زير نور چراغ‌ تورى و چراغ موشى آن‌را ديدم و شنيدم. يك عمويى داشتيم – كماكان داريمش- انبانى‌ از جوك و متل و لطيفه و حكايت‌هاى نغز بود. سالى به دوازده ماه در روستاى پدريشان كه مى‌شد خانه‌ى پدربزرگ ما، دور قيد كرسى جمع بوديم و اين عمو گل مى‌كرد و شكوفه مى‌داد و هنر نماييش آغاز مى‌شد. البته نه اينكه روى دستش راه برود يا از توى حلقه آتيش بپرد. مثلا يك چيزى مثل اين جمله مى‌نوشت و ملت را مى‌گذاشت با خرج خودشان و بدون ماليات و بيمه و ... سركار. حالا داستان اين جمله چيست:

انباردارا: اي انباردار؛ ارزن آمد: اگر زنى‌ آمد؛ گندم گونى: كه گندم گون بود؛ نخود آمد: خودش نيامده؛ ماش فرستاديم: ما او را فرستاديم؛ گندمش ده: به او گندم بده؛ كه برنج آمد: كه با رنج و مشقت آمده.

به دفعات پيش آمده بود كه اين را روي برگه مى‌نوشت و مى‌داد به بچه‌ها تا بخوانند و بفهمند چه مى‌گويد. كه البته من كه معنى‌اش را مى‌دانستم با لبخندى نيش‌دار –يك‌طرفه به طورى كه فقط يك سمت لبم به سمت گوشم زاويه مى‌گرفت- به كودكان و نوجوانانى‌ كه كاغذ را دست به دست مى‌كردند و با كلمات كلنجار مى‌رفتند مثل علامه‌ى دهرى اندر چارپايان مى‌نگريستم و بادى به غبغبم هم بود. شايد پيش آمده‌بود پشت پلكى هم نازك كرده‌باشم با يك «هه!» ملايم همراه پوزخند –خيلى ملايم حالتى شبيه سكسكه‌ى ضعيف- (اگر سعى داريد همين الان مجسم كنيد و اجرا كنيد لبخند يك‌طرفه فراموش نشود)

حالا چه شد ياد انباردار و قيد كرسى افتادم، به خاطر اين شعر بود:

زان خال چون عدس من تنها نخود برنجم كو آن كسى كه چون ماش مايل به‌ آن عدس نيست (1)

كه البته مستحضر هستيد كه نخود و برنج و ماش در اينجا «نه خود» و «به رنج» و «ما + ضمير متصل ش» هستند كه شاعر بين آنها و عدس خواسته تناسب برقرار كند.

-----------------------

1- شعر و شاعران- محمد حقوقى- ص 374

2011-12-01T14:36:00.002+03:30

گذشته از همه‌ى اين حرفا معنى و مفهوم «اُن شأن طلبگى» رو هم فهميديم.

2011-10-23T01:30:00.000+03:30

يه عمو دارم اسمش عموعلى‌حسنه. البته اسمش على‌حسنه ما بهش مى‌گيم عموعليــَسن. بداخلاق و اُنقه. پر واضحه كه اونايى كه عموعليــسن عموشون نيست قبل اسمش عمو نمى‌ذارن ولى خوب چون سنش بالاست، عموى بزرگه و خوب كله‌ش هم كچله با اسم خالى ‌هم كسى صداش نمى‌زنه. مثلا فرض كنيد يكى‌از اقوام داد بزنه عليــسن! ضايع‌س ديگه درسته؟ البته زنش همينجورى‌ صداش مى‌زنه جورى كه انگار همينم زيادشه. حالا حدس بزنيد شوهرعمه‌هايى كه سنشون ازش كمتره چى صداش مى زنن؟ مشـَل‌يـَسن. اولين بارى كه اين اصطلاح رو شنيدم ياد مش‌غلام‌حسين افتادم. شوهر عمه‌ى بزرگمه البته اونايى كه مش گذاشتن اول اسامى به پرستيژشون نمى‌خوره صداش مى‌زنن اوساغلامـُ‌سين. چون قديما يه برهه‌اى بنا بوده يا حالا دستش به ماله و ملات بوده يا هرچى. يه شوهرعمه دارم اسمش آقاى صادق‌پوره چون از وقتى فاميل چش وا كردن اين بابا كارمند بوده. اصلا توى ‌ذهن منم از وقتى بچه بودم تا حالا اين يه سر و گردن از بقيه آدم‌حسابى‌تر بود كه اول اسمش آقا داشت و بعد از آقا هم فاميليش مي‌اومد. يه شوهر عمه دارم اسمش محمده ولى نمى‌دونم چرا از بچگى گذاشتن دهن ما بهش بگيم دايميرزا البته دليلش معلومه، چون پسر دايى بابامه و براى ما بچه‌هاى نسل بعد مى‌شه دايى ديگه مثلا. ولى وقتى بچه بودم عمه‌م كه زنش مى‌شه وقتى صداش مى‌زد ميـــزا يه جورى مى‌شدم. حس مى‌كردم عمه‌م داره اساعه‌ى ادب مى‌كنه. باور كنيد جدى مى‌گم.

2011-09-16T23:12:00.000+04:30

نه قرمز نه آبى فقط زرد قنارى

2011-09-11T00:44:00.003+04:30

دم ورود به كوچه‌ى طرح، نصفه پيچيده نصفه نپچيده، مثل طوفان از ماشين مى‌پره پايين يه برگه آچار تا كرده‌ى چسب خورده‌ى آماده مى‌چسبونه به پلاك عقبش و مى‌پره گازشو مى‌گيره مى‌ره تو كوچه. رو شيشه عقب ماشينو مى‌خونم نوشته «درد ما جز به ظهور تو مداوا نشود.» فكر مى‌كنم آخه درد اين چجورى مى‌تونه مداوا بشه؟

2011-09-08T14:43:00.001+04:30

عاشق سيفون دستشويى مونم. سروصدا مى‌كنه سروصدا ها! يعني دو دقيقه تمام آلودگى صوتى ايجاد مى‌كنه. واقعا آرامش يه چيز ديگه‌س.

2011-08-09T19:49:00.003+04:30

توى كلوب يكى با اين اسم منو اد كرده: «دخمل مهلبون»
هيچ توضيحى‌ نمى‌دم، فقط خودتون وقت بذاريد، بريد، جستجوش كنيد و از خوندن اين پروفايل بى‌نصيب نمونيد.

2011-08-08T23:18:00.005+04:30

اف اف رو برمى‌دارم؛ هى صدا مى‌زنم كيه؟ بله؟ بفرماييد. چند نفر ديگه هم از طبقات ديگه هى كيه كيه مى‌كنن. دريغ از جوابى. يكى زنگ همه رو زده و در رفته. اف اف رو مى‌ذارم سر جاش و مى‌شينم و دوباره كتابو دستم مى‌گيرم. دوباره صداى زنگ. بلند مى‌شم. آها نه!!! صداى زنگ از توى‌ فيلم تلويزيون مياد. دفعه قبل هم همين لعنتى بود. بيخودى و براى‌ هيچكس روشنه و فقط به درد خاموش كردن مى‌خوره. توى همه‌ى خونه‌هاى اين ساختمون هم روشنش كردن كه فقط يه صدايى‌ توى خونه باشه حتى‌اگه شده صداى يه زنگ فرارى.

2011-08-03T16:21:00.002+04:30

توى خوابهايى كه مى‌بينيم نه‌تنها ساختارهاى منطقى زمان و مكان به‌هم مى‌ريزه كه گاهى هنجارهاى گفتگو هم زير و رو مى‌شن. مثلا ديشب تو خواب با نوه‌عموى بابام كه توى عمرم كلا دوبار بيشتر نديدمش خونوادگى با هم داشتيم مى‌رفتيم يه امام‌زاده‌اى. بعد من به نوه‌عموئه گفتم: «خانومتو دارى ميارى امام‌زاده اگه پريوده بهش بگو داخل نياد.» با يه حالت مسئوليت‌پذيرانه‌اى هم گفتم ها. بعد نوه‌عموئه جواب داد:«نه بابا خودش حاليشه اين چيزا رو رعايت مى‌كنه.» اونم با يه حالتى گفت كه انگار ممنونه ازينكه مواظب بودم و يادآورى كردم، دستشم زد رو شونه‌ام به نشونه تشكر؛ انگار مثلا بهش گفتم بپا در عقب بازه، يا مثلا گفتم لاستيكت كم‌باده خيلى سرعت نرو خطر داره، اونم دستى مى‌زنه به شونه‌مو مى‌گه نه حاجى حواسم هست؛ دقيقا تو همين استايل.

2011-08-01T20:05:00.001+04:30

يه بربرى و يه سنگك دستشه اومده وايساده سر صف تافتون. سبحان‌الله از اين ملت كه ماييم.

2011-07-25T18:37:00.000+04:30

يخچالتون ساى باى ساده؟

2011-06-27T20:51:00.000+04:30

پارك=پنچر+خط

2011-06-24T16:08:00.000+04:30

ميخ‌كوبم مى‌كنه اين صحنه: تصور كن يكى داره پيش دوستش از يكى ديگه بدگويى مى‌كنه و همين‌طورى مى‌گه و مى ره؛ غافل از اينكه دوستش هى داره با ايما و اشاره سعى مى‌كنه حاليش كنه كه پشت سرتو بپا؛ و حيرت‌انگيز اينكه يارو اصلن نمى‌گيره دوستش چى‌ مى‌گه و هى به طرف درى ورى مى‌گه. باورتون نمى‌شه وقتى دوربين آروم آروم مى چرخه و چهره‌ى فرد غايب رو پشت سر طرف مى‌بينين چه هيجانى حاصل مى‌شه. قاچ خوردم از خنده.

صدف

2011-06-18T23:22:00.000+04:30

صدف خوردنى (oyster) در بازارهاى ما معمولا به‌دست نمى‌آيد، ولى هرگاه به‌دست آمد بدانيد كه به‌نظر بسيارى از استادان فن بهترين شكل آن براى خوردن اين است كه لاى آن‌را با كارد باز كنيم، دو سه قطره (نه بيشتر) آب ليمو روى آن بچكانيم، و آن‌را از توى جلدش سر بكشيم. در شهر پاريس، خوردن 10-12 صدف به اين ترتيب پيش از غذا، براى كسى كه وسعش را داشته‌باشد يك امر عادى است.

كتاب مستطاب آشپزى از سير تا پياز؛ صفحه‌ى 1312؛ نجف دريابندرى؛ نشر كارنامه

2011-06-07T20:47:00.000+04:30

وقتى‌كه داريوش ترانه‌ى «سال 2000» رو خوند، گفتند كه داريوش بعد از سال 2000 ميلادى ديگه هيچ ترانه‌اى نخواهد خوند و اين موضوع براى‌ من به‌سرعت تبديل به يك خوراك فكرى پيچيده شد؛ به‌خصوص كه بعدها كه به سال 2000 نزديك‌تر مى‌شديم بحث ويروس سال صفر مطرح شد و من با وجود اينكه كامپيوتر نداشتم با نزديك‌تر شدن به سال 2000 هر روز استرسم بيشتر مى‌شد؛ تا جايى‌ كه الان هرچى فكر مى‌كنم روزها و لحظات آخر سال 1999 ميلادى رو به‌خاطر ندارم كه اصلا كجا بودم و چه مى‌كردم و اين لحظه‌ى بغرنج چگونه بر من گذشت.

2011-05-23T21:10:00.002+04:30

آيا:
طرف‌دار پروپاقرص جنبش سبز هستيد و از شنيدن اينكه فلان خانم با حجاب (مشخصا چادرى) يا فلان خانواده كاملا مذهبى هم سبز هستن خوشحال مى‌شيد؟
يا مثلا سيگار مى‌كشيد و گاهى ازاين عادت خودتون ناراحت هستيد ولى وقتى مى شنويد كه فلان آيت‌الله بزرگ هم پشت‌به‌پشت سيگار چاق مى‌كرده و دود مى‌كرده و اينو همه شاگرداش گفته‌اند، كمى خيالتون راحت مى‌شه؟

اگر ادعاى اين رو دارين كه به دين و مذهب كاملا بى‌اعتقاديد و مى‌خواهيد بدونيد كشش‌هاى مذهبى در لايه‌هاى زيرين ذهنتون وجود داره يا نه، اين دوتا مثال بود. از قياس به‌نفس نبودنش مطمئن نيستم.

2011-05-14T22:55:00.000+04:30

بلبل پربسته زكنج قفس درآ

2011-04-30T18:22:00.001+04:30

يه رئيس خيلى فرزانه داريم. توى جلسه تقريبا خصوصى مديران به يه نكته ظريف اشاره كرد. مى‌گفت هرچقدر حق و حقوق كارمندا رو پايمال كردين عيبى نداره فقط نگذاريد بفهمن؛ آخه كارمندا كه گناهى ندارن.

2011-04-24T23:01:00.001+04:30

«من به اينجا آمد. شما از من پذيرايى كرد. اينجا كيلى كوب هست.»
تونستين حدس بزنين آره؟ بله درسته، يه خارجى داره ايرانى صحبت مى‌كنه. حالا فرض كنيد اين فرد هنديه. جملات رو چطورى بيان مى‌كنه؟ ديدين چقدر راحت بود؟ مى‌خوام بگم ببينيد فيلم ساختن چقدر كار راحتيه. حتى من و شما هم مى‌تونيم اين كارو انجام بديم. كافيه فقط كمى خلاقيت داشته‌باشيم.

2011-04-18T23:25:00.000+04:30

- اين حاج‌آقائه كه مى‌اومد اداره‌مون امام‌جماعت مى‌شد چند وقته نيستش ها.
- شده امام جماعت يكى ازين امام زاده‌هاى تهران.
- پس يه سفارشى از يه دم‌كلفتى چيزى داشته؟ نه؟ وگرنه الكى نيست.
- نه پَ رزومه پست كرده مصاحبه فنى شده قبولش كردن.

2011-04-15T00:47:00.002+04:30

صاحب پروفايل در مطلب قبلى، تصميم گرفتم يه پيام براش بفرستم بهش بگم: «مى‌شه باهم بيشتر آشنا بشيم؟»

2011-04-13T19:50:00.002+04:30

تحصيلات: دكترى و بالاتر
زندگى با: حيوان خانگى‌ام

2011-04-09T20:42:00.002+04:30

من اگه به‌جاى‌اصغر فرهادى بودم حالا كه جوايز جشنواره فجر رو بردم و خرس طلايى جشنواره برلين هم بردم، ديگه براى اينكه لب مطلب ادا بشه شانس خودمو تو جشنواره بزرگ حساب‌هاى قرض‌الحسنه بانك ملت هم امتحان مى‌كردم.

2011-04-07T18:02:00.000+04:30

امروز رفته بودم توى ميل‌باكس جى‌ميلم وقتى كارم تموم شد ساين‌آوت كردم، ديدم اون صفحه‌اى كه رجا نيوز و تبيان و رهبرى و سايت مشاوره و آشپزى و ازدواج و صدوهيجده و اينا پيشنهاد مى‌ده، اومد. پيش خودم يه مرحبا به دوستان گفتم كه سريع متوجه خباثت يك عده انگشت‌شمار از فريب‌خورده‌هاى جنگ نرم شدن كه وقتى مى‌رن ايميل‌هاشونو مى‌بينن، طى يك اقدام هماهنگ شده از قبل كه از طرف پنتاگون هم كلى هم روش سرمايه‌گذارى شده «ساين‌آوت» مى‌كنن.

2011-04-05T01:37:00.000+04:30

الان كه تعطيلات عيد تموم شده حواستون باشه اگه كسى‌ بهتون گفت «هرروزتان نوروز، نوروزتان پيروز» بايد بخندين ها! اگه نخندين يا عكس‌العمل درخور نشون ندين طرف متوجه مى‌شه كه از قافله‌ى تيكه‌هاى روز عقبين.

2011-03-06T14:00:00.000+03:30

الهى خوش‌خبر باشه قنارى بخونه تا خروس‌خون چشم ‌به‌راهت

2011-02-27T22:57:00.000+03:30

يه سريالي مي ده، اصفهاني آخرش مي خونه، قشنگم مي خونه. تو تيتراژ آخرش يه جا نوشته با تشكر از «پيام حسين سوري» من هي اشتباه مي خونمش. هر بار هم هي اشتباه مي خونمش، فكر مي كنم يه چيز ديگه است.

2011-02-25T12:45:00.005+03:30

شبنم و باران و مهر
نوروز هفتاد و سه

2011-02-25T12:45:00.003+03:30

شبنم و باران و مهر
نوروز هفتاد و سه

2011-01-28T14:13:00.001+03:30

رفتم فلافل بخرم. دوتا دختربچه به سن و سال دوم سوم دبستان توى مغازه اومده‌بودن چيزى بخرن. يكيشون يه كلاه باحال سرش گذاشته بود، موهاشو ريخته‌بود رو شونه‌هاش ازين شونه به اون شونه پخش. انگار خودشم فهميده بود آدم ازش خوشش مياد. بعد من گفتم آقا فــَـلافل دارين. يه‌دفه دختره يواش به دوستش گفت: «مى‌گه فــَـلافل.» قپى زدن زير خنده؛ البته يه‌جورى كه من نفهمم. بعد دوتايى زل زدن به من كه من دوباره بگم چى مى‌خوام. منم موندم چكار كنم. خدايا الان بگم آقا 4 تا فــَـلافل يا 4 تا فــِـلافل. كلى لفتش دادم. داشتم اذيت مى‌شدم. ول كن هم نبودن. همينجورى كمين كرده‌بودن دوتايى. خلاصه ديگه مرده گفت آقا شما بفرمايين چى مى‌خواستين. ف رو به زور، يه جورى كه معلوم نشه صداش اَئــه يا اِ، ادا كردم و گفتم فــَــِلافل مى‌خواستم، 4 تا. تودماغى شد. ناجور، خيلى ناجور.

2011-01-14T21:18:00.001+03:30

موقعيتى رو كه آدم مجبوره كاسه‌ى چه‌كنم دستش بگيره تقريبا مى‌فهمم، ولى يه جايى به موردى برخورد كردم كه طرف به‌ مرحله‌اى رسيده بود كه مجبور بود بره زير درخت چه‌كنم بشينه.

2011-01-02T14:02:00.000+03:30

در اُن زمـُـن كه انسـُـن وارد صحراى‌ محشر مى‌شود، ندا مى‌آيد كه اى انسـُـن زيـُـن كريدى.

2010-12-23T17:25:00.002+03:30

داشتم توى ديكشنرى آكسفورد در مورد فعل‌هاى لازم و متعدى انگليسى مى‌خوندم، همينطورى يه‌هو پرت شدم به اون‌وقتايى كه ابتدايى بوديم نمى‌دونم يا راهنمايى، كه براى فهميدن اينكه فعلى لازمه يا متعدى يه «را» با يه مفعول قبل فعل اضافه مى‌كرديم كه اگه معنى مى‌داد فعل متعدى مى‌شد اگر نه كه لازم. به‌عنوان مثال فعل «رفتن» لازم بود براى اينكه مثلا نمى‌شد گفت «من فلان چيز را رفتم»؛ ولى ديدم الان ديگه مى‌شه گفت «من اين فيلم را رفته‌ام» هيچ كسم نمى‌تونه حرف بزنه. بعد دوباره سعى كردم فعل لازم پيدا كنم، گفتم مثلا «مردن»، يعنى نمى‌شه گفت «چيزى را مردم»؛ باز ديدم شاملو يه جا گفته «مى‌خواهم خواب اقاقياها را بميرم». يا مثلا همين مثالى كه آكسفورد زده، فعل «sigh» به معنى «آه كشيدن» يه فعل لازمه؛ ولى آيا مى‌شه گفت توى فارسى با «را» معنى نمى‌ده؟ آدم يه جورى مى‌شه. همه‌ى فعلاى لازم دارن متعدى مى‌شن مى‌ره. كسى مى‌تونه پنج تا فعل لازم مثال بزنه كه واقعا با وجود مفعول معنى‌ ندن؟ شايد دايره‌ى لغات من خيلى محدوده.

2010-12-09T14:17:00.000+03:30

معلم دفاعيمون وقتى مى‌گفت گلنگدن خيلى خواستنى مى‌شد. اصلا من تمام جلسه‌هاى كلاس دفاعى رو به عشق شنيدن گلنگدن مى‌رفتم. گلنگدن، گلنگدن.

2010-12-04T23:37:00.001+03:30

وقتى‌كه توى آزادراه در حال رانندگى هستيد و ماشين پشت سر شما چراغ مى‌ده، داره مى‌گه برو كنار مى‌خوام رد شم. وقتى شما راهنماى راست مى زنيد، مى‌گيد صبر كن دارم مى‌رم كنار، وقتى راهنماى چپ مى‌زنيد مى‌گيد من خودم در حال سبقت گرفتن هستم. اما بنده در جواب كسايى كه مخصوصا هنگام رانندگى توى شب، اونم مثلا وقتى داريد از يه كاميون يا اتوبوس سبقت مى‌گيريد، مى‌رسن پشت سرتون و تند تند چراغ مى‌زنن، با جديت دنبال تركيبى از اين دو حالت راهنماى چپ و راست هستم كه اين معنى رو بده: سگ نـَنـَه‌تو.

2010-11-27T22:39:00.000+03:30

- اينجا شماها خيلى مصرف‌گرايين. توى كشوراى اروپايى هندونه و خربزه رو بايد در واحد قاچ بخرى؛ يعنى مثلا مى رى ميوه‌فروشى كلى پول مى‌دى تازه يه قاچ هندونه مى‌خرى اونم واسه مصرف كل خانواده و مهمونا. [واقعنا!]

2010-11-19T02:05:00.000+03:30

ســِلام ليلا خانــِم
خيلى وقيحى سعيد خيـــــــلى وقيحى
دينگ
ديرى‌رى‌رينگ
ديرى‌رى‌رينگ
دينگ‌رينگ
رينگ
رينگ
حال من
دست خودم‌نيـــــــــــــــــست
ديگه آروم نمى‌گيرم.
[سروش منتشر کرد. لوح فشرده‌ى سريال فاصله‌ها را از ما بخواهيد.]

2010-11-13T21:32:00.003+03:30

- دلم گرفته
- از چى؟
- از آن و از اين.
(هركى گفت.)

2010-11-09T23:08:00.001+03:30

آقاى صفرى همسايه‌مون هربار منو توى آسانسور مى‌بينه مى‌پرسه: «دارى مى‌رى دانشگاه؟» منم مى‌گم كه نه من دانشگاهم خيلى وقته تموم شده. يه‌روز توى آسانسور با شلوار گرم‌كن بودم كه سر رسيد:

- امروز كلاس ندارى مگه؟

- من دانشگاه نمى‌رم ديگه.

- آها راستى گفته بودى.

فرداش دوباره منو ديده مى‌گه: «ديشب ماهواره مى‌گفت امروز دانشگاها شلوغه امروزو نرو بذار يه ذره اوضاع آروم بشه.» دوباره مى‌گم كه من دارم مى‌رم سر كار، دانشگاه ندارم اصلا.

امروز ديگه حجت رو بر من تمام كرد. صبح اول صبح زنگ درو زدن، رفتم باز كردم ديدم خودشه، يه بسته كاغذ دستشه مى‌گه: «شرمنده بد‌موقع مزاحم شدم، اينا يه سرى آگهيه نوه‌ م مى‌خواد تدريس خصوصى كنه، گفتم يه سريش رو هم تو زحمت بكشى، مى‌رى دانشگاه، بچسبونى به ديوار دانشگاهتون.» كاغذارو گرفتم ديگه، همين.

2010-11-06T23:12:00.000+03:30

امروز مى‌‌خوام درباره‌ى يه عبارت آشنا براتون صحبت كنم. «دم‌ در خدا» ازون حرفايى بود كه خيلى كاربرد داشت. وقتى تو كوچه فوتبال بازى مى‌كرديم، يه‌هو مى‌ديدى يكى از همسايه‌ها از خونه‌ش مى اومد بيرون كه مارو ازونجا دك كنه؛ مى‌گفت بريد دم در خونه خودتون بازى كنين. ماهم مى‌گفتيم دم در مگه مال شماست؟ مى‌گفت پس مال كيه؟ ما فورى مى‌ذاشتيم تو كاسه‌ش كه دم در مال هيشكى نيست «دم در خداست».

2010-10-30T21:43:00.000+03:30

انگلِ ان، بلوتوثـتـو خاموش كن.
[حالا كه اين پيام زيبا را خوانديد بگذاريد اين نوشته به حياتش ادامه دهد آن را براى همه‌ى دوستانتان ارسال كنيد. شايد همين حالا شخصى به‌شدت به خواندن آن نياز داشته‌باشد.]

2010-10-25T22:11:00.001+03:30

وقتى كه اين اسمس (پست قبلى) برام اومد كلى با خودم فكر كردم. با خودم گفتم مردم عجب پولايى درميارنا. انقدر با خودم فكر كردم تا بالاخره يه جرقه به ذهنم زد. منم مى‌خوام يه كارو شروع كنم. مى‌خوام بزنم تو كار توليد لقمه‌ترمز. چه بتركونى راه بندازما. الان نون تو لقمه‌ترمزه. راستش ديگه خسته شدم. بايد برم سمت پولدار شدن. بعد توليداتم كل كشور رو مى‌گيره. بعدنم كه ديگه مى‌شيم يه برند، فكر كن تو حاشيه‌ى هر جاده‌اى اين اسم ماس كه مى‌درخشه : «حاج حسين لقمه‌ترمزى و پسران».

2010-10-21T16:18:00.001+03:30

ميلاد نور مبارك. بهترين شادباش‌ها تقديم به شما. شركت «فرا ترا نوين پارس صنعت شرق» به‌مناسبت ميلاد امام هشتم، 8 درصد تخفيف ويژه به مدت 10 روز. داراى يك‌نهم قرن تجربه در توليد انواع قالپاق، سرپيچ، انواع سگدست، در راديات، درب‌هاى كركره‌اى مطابق با تكنولوژى روز دنيا. هديه‌ى ما به دارندگان اين پيام كوتاه، انجام رايگان ميزان فرمان. آنچه توانسته‌ايم لطف خدا بوده‌است. شماره تماس : 35***091215

2010-10-15T11:39:00.000+03:30

جداً فكر مى‌كردم خاركسته يه چيز تو مايه‌هاى همون خارپشته.

2010-10-07T20:12:00.000+03:30

واقعا دست و دلم به خنده‌دار نوشتن نمى‌رود.

2010-09-28T20:58:00.002+03:30

تا به حال گريه‌ى دوستى را كه همين الان بهش زنگ زده‌اند و از كيلومترها دورتر بهش خبر داده‌اند كه برادرت، جگرگوشه‌ات فوت كرده خودت را برسان، نديده بودم. البته دقيق‌تر بگويم تا همين امروز صبح. ولى امروز صبح ديدم؛ با صداى بلند گريه‌ى دوستم بيدار شدم. هيچى براى گفتن ندارى در اين لحظه. ديشب رسيد. آمده‌بود تهران تا چند روز خستگى در كند. خسته بود ولى تا ديروقت بيرون گشت زديم و شب هم نشستيم و تا 1 گفتيم و خنديديم؛ ولى صبح با خبر تلخ و گريه بيدارش كردند. بايد مى‌رفت. رفت. خستگى در تن دوستم ماند؛ با چشم‌هاى اشكى و غم سنگين برادرى‌ كه كلى برايش خون دل خورده بود رفت.

2010-09-24T17:18:00.002+03:30

دلم براى‌ همه‌تون مى‌سوزه كه مثل من اين تحليل‌گر قهار رو كشف نكردين. شماها لياقت برخوردارى از اونو ندارين. اون به‌سادگى پى برده كه همه پوپوليست هستن و مزخرف مى‌گن. انقدر با همه‌ى مردم عادى متفاوته، انقدر آدم سطح بالاييه كه محاله گول هيچ جريانى رو بخوره. توى دلش به تك‌تك ماها قاه‌قاه مى‌خنده. عاشقشم. از نظر اون هركس كه اعتماد كنه يه گوسفنده. واى كه نمى‌دونين وقتى به يكى ازين شخصيتا فحش مى‌ده و لابه‌لاى فحشاش كلمه پوپوليست رو هم مياره چه جذاب و خواستنى مى‌شه. كم‌كم تصميم دارم دنباله‌رو انديشه‌هاش بشم. احساس خوشبختى ‌مى‌كنم.

باز هم يك پست بلند

2010-09-21T00:08:00.001+04:30

صادقانه بگويم حالا ديگر مطمئنم كه يكى از عواملى كه از نوشتن مطالب بلند بازم مى‌دارد ترس از خوانده نشدن است؛ وگرنه سوژه‌هاى بلند زياد مى‌رسد. اين است كه قدر و منزلت سوژه بايد آنقدر باشد تا خودش بتواند حريفم بشود و كم بياورم و مطلب را اينجا بگذارم و شما را كمى اذيت كنم. از همين حالا اعلام مى‌كنيم كه انتهاى اين پست پذيرايى داريم.

بالاخره يكى از اين فيلم‌هايى را كه شاهرخ آنچنان به سبك مخصوص خودش ازشان تعريف مى‌كند كه التماس مى‌كنم بياورد تا ببينم و نمى‌آورد، گير آوردم و ديدم و الحق كه شاهرخ راست مى‌گويد. فيلم سياه و سفيد «اومبرتو د.» حكايت خيلى حرف‌هاست، كه برجسته‌ترينش مى‌تواند فقر اقتصادى مردم، در اثر سياست‌هاى خودخواهانه‌ى يك حكومت باشد. پر از صحنه‌هاى‌ معركه است ولى من فقط حكايت مناعت طبع و عزت نفس پير‌مرد بازنشسته‌ى قصه را كه براى خرج‌ كرايه‌خانه‌اش درمانده شده كه پول از كجا بياورد برايتان تعريف مى‌كنم. پيرمرد آدم متشخصى است؛ اما متشخص بودن برايش نان نمى‌شود. اگر بدهى‌ش را ندهد صاحب خانه گفته كه اثاثش را مى‌ريزد بيرون. لحظاتى هست كه خسته از بگو‌مگو با صاحب‌خانه، در خيابان با سگش پرسه مى‌زند؛ خدايا از كجا پول جور كند؟ تا خرج خانواده نداده‌باشى نمى‌فهمى چه مى‌گويم. توصيه مى‌كنم اگر خواستيد اين فيلم را ببينيد بگذاريد آخر برج كه خرجى ته كشيده ببينيد. من پريشب ديدم. كجا بوديم؟ آها، اومبرتوى پير از بى‌پولى زده بيرون و دربه‌در كه چكار كند. مرد جوانى را مى‌بيند كه كلاهش را به علامت گدايى گرفته و خلايق چقدر هم خوب بهش پول مى‌دهند؛ چقدر خوب و آسان! يك آن دلش مى‌خواهد. يك گوشه‌اى مى‌ايستد؛ وسوسه شده؛ كف دستش را مثل گداها مى‌آورد بالا و سريع مى‌اندازد؛ دارد امتحان مى‌كند ببينم اين دست يارى مى‌كند يا نه؟ دوباره دستش مى‌آيد بالا. آه كه فقط بايد ببينى. كم‌كم دستش بالا مى‌ماند و منتظر؛ يكى كه دارد رد مى‌شود همين كه مى‌آيد پول بدهد، پيرمرد كف دستش را فورى برمى گرداند رو به سمت زمين انگار كه دارد بازى مى‌كند؛ منتظرى سوت هم بزند و خودش را به كوچه‌ى على‌چپ زده، كه يعنى من نبودم پولت را بگذار توى جيبت. درب و داغانت مى‌كند اين صحنه و نيز آنجا كه دوستى قديمى را اتفاقى در خيابان مى‌بيند كه گويا متمكن هم باشد، سر تعريف باز مى‌شود كه چه خبر و كجايى، كه پيرمرد هى سعى دارد بفهماند مشكل مالى دارد و بدهى دارد؛ و دوستش كه كه انگار حال نمى‌كند بگيرد كه پيرمرد چى مى‌گويد، سر صحبت را گرد مى‌كند و خداحافظى. يك كلام نمى‌گويد بهم پول قرض بده. دلم كباب است از پريشب. از خيلى وقت. نه براى ‌اومبرتو، براى آن‌ها كه اينجا هستند در ايران سال 1389 شمسى نه در ايتالياى سال 1952ميلادى.

2010-09-18T19:17:00.000+04:30

يكى از خصال مؤمن اينه كه غالب اوقات بوى خوش ازو مى‌آيد. فى‌المثل دوست من وقتى وارد مى‌شه بوى گلاب ازين گوشه‌ى ساختمان تا بدان گوشه موج مى‌زنه. همه شناور مى‌شيم، غوطه‌ور مى‌شيم، غبطه مى‌خوريم، غوطه مى‌خوريم، قوت غالب مى‌شيم، غلت مى‌خوريم، سينه‌خيز مى‌ريم، عمّـارها مى‌شيم، تلطيف مى‌شيم، يه حال به‌خصوصى اصلا. الا اى آهوى وحشى كجايى.

2010-09-16T20:57:00.000+04:30

شارژ ايرانسل مى‌گيرم تبادل لينك مى‌كنم. عكس خودمه لطفا اينقدر سوال نكنيييييييييييييييييييد.

2010-09-11T21:44:00.002+04:30

يه بنده‌خدايى مادرش گوشيشو برداشته كليپ‌هاشو نگاه كرده و حسابى خنديده، بعدش كه خواسته دوباره از اول نگاه كنه صدا زده كه بيا دوباره بيارشون من سر در‌نمى‌آرم؛ بعد كه اون بنده‌خدا اِ اومده، ديده مادره يكى‌يكى از بالا تا پايين نگاه كرده و خنديده و حذف كرده و رفته بعدى.
حالا نمى‌گم كى، غيبت مى‌شه.

2010-09-09T19:02:00.000+04:30

ألسلامُ عليكَ من مطلوبٍ قبلَ وَقـتِهِ‌، و محزونٍ عَـليهِ قبلَ فـَوتِهِ
بدرود! اى كه پيش از آمدن تو مى‌خواهيمت و پيش از رفتنت براى ‌تو اندوهگين مى‌شويم.
صحيفه‌ى سجاديه، نيايش وداع با ماه رمضان

2010-09-07T19:13:00.002+04:30

- حضرت آيت‌الله العظمى علامه سيد محمد حسين طباطبايى! سلام عرض مى‌كنيم حضور شما.
- من هم خدمت شما و بيننده‌هاى عزيز اين برنامه سلام مى‌كنم.
[جمشيدى فرار مى‌كند.]

2010-09-06T02:59:00.000+04:30

زمان خوابگاه يه هم‌اتاقى داشتيم ماه رمضون كه مى‌شد مى‌فهميديم چه مرجع تقليديه. بلند مى‌شد جدى جدى سحرى بخوره و روزه بگيره، مى‌ديدى يه ده دقيقه‌اى بعد از اذون صبح داره آب مى‌خوره؛ مى‌گفتيم آقا چه‌جوريه؟ مى‌گفت من ديروز حدودا ده دقيقه بعد اذون مغرب افطار كردم. يا مثلا از سلف كه غذا مى‌آوردن خوابگاه مى‌رفت پايين، مى‌شد مسئول جمع‌آورى ژتون‌ها، آخر سر مى‌ديدى ده دوازده تا ژتون‌دار غذا بهشون نرسيده، بعد از چند روز مى‌فهميديم حاج‌آقا برداشته به اينايى كه هيچ‌وقت تو زندگيشون ژتون نمى‌خرن و موقع غذا هم كه مى‌شه هميشه مث لاشخور اونجا مى‌چرخن فى‌سبيل‌الله غذا داده، بعد براى ما با يه شور خاصى از لذت معنوى اين كار مى‌گفت و مى‌گفت بچه‌ها اين ماه فقط بايد از فرصتا استفاده كرد، بچه‌ها باور كنين اين ماه ماه رحمته. منظور اين‌كه يه جور ديگه دوسش داشتيم اين آدمو. جاتون خالى هميشه در محضرش بوديم ديگه.

2010-08-28T23:47:00.000+04:30

«سعى كن موفق باشى»
«به‌به‌ كُمُ‌الله»
«خدا مادر بچه‌هاتو زياد كنه»
[و وقتى كه ديگه تو شوخياش براى كسى بد مى‌خواد، كمى از اصول تقوا دور شده:]
«خدا حفظت كنه، از وسط نصفت كنه»
[اون دوست مومنم، مى‌شناسينش كه]

2010-08-28T00:22:00.000+04:30

مردانى كه كودتاى 28 مرداد را سازماندهى كردند، به‌زودى پراكنده شدند. تيمسار زاهدى نخست وزيرى كه جانشين مصدق شد، شاه را با كارزار سركوب‌گرانه‌ى خود عليه ملى‌گرايان و چپ‌گرايان خشنود كرد. اما به زودى بين اين دومرد اختلاف افتاد. زاهدى، مثل مصدق، چهره‌اى قدرت‌مند بود كه اعتقاد داشت نخست‌وزير بايد آزاد باشد كه دولت خود را اداره كند. اما شاه جا‌طلب چنين عقيده‌اى را برنمى‌تافت. فقط دو سال پس از كودتا، شاه زاهدى را از نخست‌وزيرى برداشت و به سمت سفير در نمايندگى دائم ايران نزد سازمان ملل متحد در ژنو منصوب كرد. وى همان‌جا در سال 1342 درگذشت.
همه‌ى مردان شاه، استيفن كينزر، ترجمه‌ى شهريار خوّاجيان، نشر اختران

2010-08-27T16:07:00.002+04:30

يخ‌‌فروشِ جهنم

در ورودى نمازخانه

2010-08-24T00:07:00.000+04:30

به پاس حرمت حىّ خطا پوش
كنيم اينجا موبايل خويش خاموش
[و همچنين]
به جمع خوب ما ارزش گذاريد
موبايل خود روى لرزش گذاريد

2010-08-20T16:19:00.000+04:30

راستشو بخواى ربّـنا رو كه ندادن منم مى‌خواستم امسالُ روزه نگيرم.

2010-08-17T23:52:00.000+04:30

وقتى پسر جوونت عموش ازش مى‌پرسه «عمو جون چرا روزه نمى‌گيرى»، فورى مزه نريز كه «مگه نمى‌دونى بچه شير مى‌ده؟»
دلت مى‌خواد از نظر روحى و عاطفى از بچه‌ات فاصله‌ها بگيرى؟ خوبه حالا ديدى دانيال حكيمى چطورى سرش به سنگ خورد. خوبه ديدى چطورى به تن صداش غره شد و آخر‌الامر ضرر كرد. فكر كرد تن صدا مى‌شه براش جوون سالم اشتما.
دلت مى‌خواد فردا برى بچه‌ات رو از لجنزارهاى گروه‌هاى هرمى جمع‌آورى كنى؟ ونيز روابط با جنس مخالف؟ آره؟ پس به اين رفتار اشتباهت ادامه بده. پشيمانى تو در همين روزها اظهر من الشمسه.
در ضمن اينم يادت باشه: فرزند صالح گلى است از گل‌هاى بهشت.

2010-08-16T18:35:00.001+04:30

آى مردم توجه توجه! ياد امام و شهدا دلُ مى‌بره كرب و بلا.
.
.
.
خداى بزرگ باورم نمى شه فرشته‌ها دوون دوون و سراسيمه اومدن تا بگن كه فقط 3 دقيقه تا اذان صبح به افق تهران مونده.
.
.
.
نمى‌دونم چى، نمى‌دونم چى، چى چيان است،
عاشقان وقت اذان از افق تهران است.

2010-08-13T19:11:00.000+04:30

يه تيتر توى يه روزنامه زده بود، خوندمش؛از ديروز تا الان نگرانى امونمو بريده: «نفس موسيقى لرى به شماره افتاده است.»

ايستگاه خنده

2010-08-11T21:21:00.000+04:30

اولى: 100 تومان دارى به من قرض بدهى؟
دومى: نه، من فقط 50 تومان دارم.
اولى: اشكال ندارد، آن 50 تومان را به من قرض بده بعد 50 تومان ديگر به من بدهكار مى‌شوى.

2010-08-09T23:57:00.000+04:30

يه بار يه مرده گواتر داشته، بعد سوار اتوبوس مى‌شه بعد يه بچه‌اى زل مى‌زنه تو چشاش، بعد مرده بهش مى‌گه اگه زل بزنى تو چشام ميام مى‌خورمت ها، بعد بچه‌هه بهش مى‌گه اول اونيو كه خوردى قورت بده

2010-08-08T00:05:00.000+04:30

[با ظرف خربزه و انگور وارد مى‌شم]
- به‌به! به‌به! در ميان ميوه‌هاى خوشمزه شاه، سلطان است و انگور، خربزه
[با صداى هرچه بلندتر مى‌خندم، من‌باب احترامى كه براى موى سفيدش قائلم، اِلاّولاغير]

2010-08-06T15:22:00.000+04:30

خوشم مياد ازش، كلا آدم اپوزيسيون‌مآبيه.

2010-08-02T00:00:00.000+04:30

به مد پوشان بگوييد كه آخرين مد كفن است.

2010-07-30T21:58:00.002+04:30

كم لطفى مى‌كنين ها.
[اوج عصبانيت اون دوست مومنم كه گفتم.]

2010-07-23T13:41:00.000+04:30

خيلى كج فكرى فرهاد، خيلى كج فكرى. [زاويه‌ى سر رعايت بشه]

2010-07-20T13:53:00.001+04:30

يه دوست دارم كه چندتا از نشانه‌هاى مومن رو همينجورى توى چهره‌اش داره:
1- محاسن نرمى داره.
2- خوش سيماست.
3- هميشه يه لبخند مليح به لب داره.
و از همه مهم‌تر اينكه از يك سوراخ دوبار گزيده نمى‌شه.

2010-07-17T10:40:00.005+04:30

- باور كن بعضى چيزا هست كه به‌هيچ عنوان نمى‌شه به زبون آوردشون. يعنى اصلا گفتنى نيستن. به‌محض اينكه بگيش ديگه نيست؛ يعنى اصلا نمى‌شه گفت؛ اصلا.
- مثلا چى؟

2010-07-17T10:30:00.003+04:30

دانيال حكيمى! حلالت نمى‌كنم، اگه فقط به خاطر همين حركتت هم باشه‌ها اون دنيا جلوتو مى‌گيرم:
- خيلى وقيحى سعيد، خيــــــــــلى وقيحى. [كاش مى‌شد استرسى كه روى «خيلى»، شيوه‌ى بيان «ق» در وقيح و جهش سرش هنگام گفتن قسمت دوم جمله داره را به نحوى براتون مدل مى‌كردم. اما خوب دست ما كوتاه و خرما بر نخيل.]

شيب تند نسل ما

2010-07-13T13:58:00.004+04:30

فقط به خاطر بياريد اولين بار كه يك گوشى موبايل توى دست گرفتيد كى ‌بود، تا چيزى كه مى‌خوام براتون تعريف كنم رو بيشترلمس كنين. سال اول دانشگاه كه بوديم تعداد موبايل‌دارهاى كل كلاس از دوسه نفر بيشتر نبود. توى‌دست گرفتن يك گوشى ‌موبايل لذتى داشت كه فقط توى «توى دست گرفتن گوشى موبايل» بود و بس. توى يكى از اردوهاى دانشكده، زد و با يك موبايل‌دار و يك شخص سومى توى يك اتاق افتادم. فرصت خوبى بود تا اين حس رو تجربه كنم اما خوب عزت نفس و اينا و اينا هم بالاخره بود و نمى‌شد بى‌گدار به‌آب زد. يكى دو روز از اردو گذشته بود و اون شخص سوم به جايى رسيده بود كه راحت گوشىِ فرد موبايل‌دار را توى دستش مى‌گرفت و باهاش ور مى‌رفت، يادمه اولين بار به اين بهانه به گوشى دست زد كه گوشى زنگ خورد و فرد بى‌موبايل به گوشى نزديك‌تر بود از فرد موبايل‌دار، اونم سريع بدون اينكه فرصت‌سوزى كنه گوشى رو برداشت و داد به اون‌يكى كه گوشى‌شو جواب بده. يادمه در جواب اين كارش گفت مرسى. من حتى يك بار هم به گوشى مورد بحث دستم نخورده بود. تصور اين‌كه يه‌روزى منم بخوام ازينا داشته باشم برام دور بود، سخت بود. خلاصه اتفاقى كه در نهايت افتاد اين بود كه يك بار توى جمعِ كل بچه‌هاى اردو ديدم موبايل‌دار داره به بى‌موبايل مى‌گه : «تو زنگ گوشى منو عوض كردى؟ چرا زنگ گوشيمو عوض كردى؟ از خونه چند بار زنگ زده بودن متوجه نشدم.» و جالب اين‌كه بى‌موبايل تو چشاش برق غرور افتاد كه توى جمع همه فهميدن كه اين فرد قابليت اينو داره كه زنگ يه گوشى موبايل رو عوض كنه، و اون موقع تقريبا همه‌ى بى‌موبايل‌ها اين حسو سريع تو چشم بى‌موبايل مورد نظر خوندن و بى‌موبايل مورد نظر شانس آورده كه آدما فراموش مى‌كنن.
پ‌ن: پس از آن ماجرا اولين‌بار كه يك گوشى موبايل خريدم سوال مهمى كه بى‌موبايل‌هاى باقى‌مانده از من مى‌پرسيدند بعد از قيمت گوشى اين بود كه:«ويبره هم داره؟» و من ياد آن آقاهه مى‌افتادم كه دوستش بهش گفت ماشين خريدم؛ بعد آقاهه مى‌پرسيد چه‌رنگى است و وقتى دوستش مى‌گفت مشكى،‌ مى‌گفت:«نه، خوب خريدى.»

2010-07-09T13:46:00.000+04:30

[مزدک هنگام گزارش یکی از بازی های آفریقای جنوبی:]
بله حرکت آهسته رو با هم می بینیم؛ گفته می شه که این شابالالا توی دوره ی دبستان با یک دانش آموز ایرانی که به خاطر شرایط شغلی پدرش ساکن آفریقای جنوبی بودن، هم کلاس بوده...اجازه بدین حالا آفریقای جنوبی می خواد دست به یه ضد حمله بزنه که ... بله شابالالا توپ روبه آسمان می کوبونه... بله داشتم می گفتم جالبه بدونین توی اون دوره شابالالا همه اش تک روی می کرده و به ندرت پاس می داده.

دريغ

2010-07-09T13:22:00.001+04:30

كريمِ باقرى هست و دروازه‌ى استراليا

2010-06-23T20:06:00.003+04:30

[من و شابالالا داریم با هم می ریم]
- چه نسبتی با هم دارین؟
- دوره دبستان که به خاطر شرایط شغلی پدرم آفریقای جنوبی بودم، هم کلاسی بودیم؛ در ضمن این دوستم همیشه توی فوتبال تک روی می کرد و پاس نمی داد. برای تک روی تعرفه ی جریمه ندارین؟

خاطرات من و شابی

2010-06-22T20:52:00.003+04:30

«شابالالا پاس بده دیگه نامرد.»
[برگی از دفتر خاطرات دوران مدرسه ام، اون موقع ها که دوران دبستان رو به خاطر شغل پدرم آفریقای جنوبی بودم. شابی زنگای ورزش که فوتبال بازی می کردیم همه اش تک روی می کرد.]

2010-06-21T21:47:00.000+04:30

سشمشئ
هی روزگار

زنده باد مخالف من

2010-06-20T21:31:00.003+04:30

شما احتمال اینو بدین که حتی یک نفر، بله حتی فقط و فقط یک نفر از گزارش کردن این شخص* خوشش بیاد. پس چی شد اون همه آرمان؟ آیا همه اش یک مشت شعار توخالی بود؟ البته که توخالی نبود. قسم می خورم همه اش توپر بود.
* خیابانی

2010-06-15T22:28:00.002+04:30

سلام نوگلاى باغ زندگى، گل لبخند بر كــُــنج لبانتون شكوفا. امروز به ما اس ام اس بزنيد و از بزرگترين صدا و سيماى جهان اسلام جايزه بگيريد.

پ‌ ن: راستى اينى كه مى‌گفت «نگاه پر مهرتون جون بخش» نيستش‌ ها! تا حالا دلم هزار را رفته. دقيق بگم تا امروز 8 صبح 999 را.

گمنام

2010-06-12T23:11:00.004+04:30

اون بى‌پلاكى كه آرزوى اونا بود پلاكى بود كه مى‌نداختند به گردن نه پلاكى كه از پشت موتور بكنيش. اون بى‌پلاك، بى‌پلاكِ بى‌ريا بود، اين بى‌پلاك، بى‌پلاكِ بى‌پدر.

2010-06-02T23:34:00.000+04:30

ساعت‌دستِ‌راست‌بستن دقيقا از كى اومد؟

2010-05-28T21:51:00.000+04:30

«در و داهاف»
همين ديگه بريد بعدى لطفا

2010-05-24T14:17:00.003+04:30

بهترين مثالى كه برايش پيدا كردم اين بود: فرض كنيد همين كه وارد دستشويى مى‌شويد، چشمتان به يك هسته‌ى هندوانه درست روى سنگ مستراح مى‌افتد، البته خوب سريع ياد نفرى كه قبل شما اينجا بوده مى‌افتيد؛ اما چقدراحتمال مى‌دهيد كه شخص قبل از شما هنگام قضاى حاجت داشته آجيل و تخمه هندوانه مى‌شكسته و آن يك هسته هندوانه احيانا از دستش يا دهانش افتاده آنجا؟ واقعا چقدر مى‌توانيد براى ايم گزينه جا باز كنيد؟ حالا قضيه‌ى كم شدن تعداد آراى محسن رضايى در همان روز اول و ساعات اوليه و قضيه‌ى برگه تعرفه‌هاى تا نخورده موقع بازشمارى آرا كه از همين تلويزيون پخش شد و قضاياى زيادى مشابه اين هم براى من حكم اين هسته هندوانه‌هه را پيدا كرده هركار مى‌كنم بگويم از دست يا دهان دوستان افتاده خوب سخت است.

2010-05-21T16:00:00.000+04:30

شهدا را ياد كنيد ولو با يك وى

2010-05-13T13:51:00.002+04:30

اين لوازم آرايشا همه‌ش براى پوست ضرر داره، حاج‌آقا دهنوى خودش گفت.

2010-05-13T13:26:00.003+04:30

روحانى‌اى كه باهاش درس اخلاق اسلامى داشتيم بسيار انسان خوش‌مشربى بود مثلا يه‌بار داشت در مورد نرفتن به سايت‌هاى غيراخلاقى صحبت مى‌كرد و به اين صورت حرفشو در قالب مزاح آورد: «دوستان سعى كنن به اين سايتا نرن يا حداقل موقع ورود ياالله بگن.» حس خوبى بهم دست داده بود.

administrator

2010-05-04T22:28:00.003+04:30

ادمينـِـستور

منِ گنجشكِ معصوم

2010-05-03T23:42:00.004+04:30

هيچ‌وقت گوشى بلوتوث‌دار نداشته‌ام و هيچ‌وقت از اين بابت احساس نكردم از چيزى عقبم، تا به امروز، [از خودم شرمم باد كه با اين‌همه ادعاى تيزى و بزى، تازه حالا بايد اينجاى ماجرا باشم.]
توجه كردين اينايى كه موقع سوار شدن به قطار هميشه جاشون فقط واگن دومى يا يكى مونده به آخرى اونم منتها اليه سمت چسبيده به خانوماست؟ اونم عدل چسبيده به اون در نصفه‌هه كه مابين خانوما و آقايونه؟ اونم چى؟ زرتى تا سوار مى‌شن گوشيشون از جيبشون خارج مى‌شه و فرت و فرت به خيال باطلِ من، اسمس بازى مى‌كنن؟ اى دل غافل! [دستم مشت شده و انگشت به دندان مى‌گزم و به افق نگاه مى‌كنم.]

2010-04-28T22:40:00.000+04:30

کاشکی می شد آدم هنگام رفتن به دامن طبیعت بیتوته نکنه. از بیتوته کردن واقعا بدم می آد. اگه مجبور نبودیم هربار که به دامن طبیعت می ریم آخرش یه جایی بیتوته کنیم، بیشتر از اینا به دامن طبیعت می رفتم.

لج و لج بازی نرم

2010-04-26T21:44:00.001+04:30

از این به بعد کامنته که برای بلاگری ها می ذارم.

سقط من عينى

2010-04-20T11:56:00.005+04:30

امروز توى تاكسى آقايى كه بغلدستم نشسته بود يه هزارى نو از جيبش درآورد، سر صبر و با خيال راحت با روان‌‌نويس سبز پررو پررو، روى اسكناس نوشت چى؟ نوشت يا حجت‌ابن الحسن ريشه‌ى ظلمو بكن. بعدشم پولو داد به راننده. هرچى‌هم خوشتيپ و خوشبو و خوش‌لباس بود ولى از چشمم افتاد.
پريروز يه صحنه ديدم، حسابى به ايرانى بودن خودم باليدم. يه جوون ازون مومناش، تو يه چشم به هم زدن مثل برق و باد رو ديوار يكى از ساختمان‌هاى امنيتى با اسپرى مشكى نوشت چى؟ نوشت مرگ بر ضد ولايت فقيه، بعدش دوباره مثل برق و باد غيبش زد طورى كه فلكم به گرد پاش نمى‌رسيد. جسارتش، شجاعتش مقهورم كرده بود، خون زير رگام ذوق ذوق مى‌كرد، نمى‌دونيد حس غرور و افتخار وقتى ناب باشه چه لذتى داره.

2010-04-20T11:34:00.001+04:30

عاشق وقتايى‌ام كه دولت توپو مى‌ندازه تو زمين مجلس.

2010-04-19T13:17:00.002+04:30

- صداى تلويزيون رو تا آخر كم كنيد، گزينه‌ى مورد نظرتون رو هم سريع انتخاب كنيد.
- به نيت امام هشتم تقسيم بر دو، گزينه‌ى چهار.

موشكافانه و تميز

2010-04-07T16:05:00.004+04:30

دو گروه از تحليل‌گرها هستن كه من هميشه به مهارت اون‌ها دست‌مريزاد گفتم، تحسينشون هم كردم؛ چراكه نشون دادن شيرازه‌ى كلام تو دستشونه چه‌جورى. دسته‌اى هستن كه براى ساده‌تر كردن مسائل، سطح بحث رو از فضاى آكادميك به فضاى قابل فهم‌تر براى افراد معمولى تنزل مى‌دن؛ مثلا:
«همه‌ى xها رو مى‌بريم يه‌طرف تساوى همه‌ى y‌ها رو هم يه‌طرف ديگه. شما اصلا كارى نداشته باشين اسم اينا x يا y هست، اصلا اسمشو بذار حسن بذار هويج.»
گروه دوم هم دقيقا از تبحرى از جنس دسته‌ى قبل برخوردارن، با اين تفاوت كه جريان تغيير سطح مباحث در اين گروه عكس حالت قبله؛ يعنى براى اينكه تحصيل‌كرده‌ها و افراد متخصص هم جذب بحث بشن، تحليل‌گرِ ما در اينجا جنس كلمات رو كاملا تخصصى مى‌كنه و بايد بگم من يكى رو كه هميشه تونسته به‌عنوان شنونده شكار كنه. توجه كنيد:
«در نظر بگيريد فلان آقا عقيده‌ى خاص خودشو داره، يكى هست كه باهاش مخالفه؛ اصلا بذاريد اينجورى بگم، آقاى x يه عقيده‌اى داره آقاى y باهاش مخالفه. خوب؟»

شوخ‌طبع فاميل

2010-04-05T12:41:00.003+04:30

[يك دستش چاى يك دستش قند، قندو مى‌زنه توى چاى]
- آقا حميدرضا! بالاخره ما نفهميديم تو حميدى يا رضايى.
[بلند مى‌خنده، هنگام خنديدن شكمش هى مى‌پره بالا.]

دست‌ها در دست هم

2010-03-31T08:40:00.005+04:30

امروز ما دراين مكان جمع شده‌ايم تا مسافرت‌هاى نوروزى را مسخره كنيم؛ در اينجا جمع شده‌ايم تا انبوه چادرهاى مسافرتى را در كنار بلوارهاى كمربندى شهرها به باد استهزا گرفته، به ترافيك پرايد و آردى و روآ (با پلاك‌هايى از سراسر ايران و عمدتا مدل نيمه دوم اسفند سال گذشته) در ورودى شهرهاى بزرگ از ته دل بخنديم؛ مى‌خواهيم كارى كنيم كه طراحان «ستاد اسكان نوروزى» حسابى خيت شوند. به احترام اين هدف بلند همه با هم به پا مى‌خيزيم و يك دقيقه هو مى‌كنيم.

اون‌وختا

2010-03-14T22:40:00.002+03:30

علومْ كجايين؟

چيستان

2010-03-12T22:51:00.002+03:30

آن چیست که مجرى ورزشى‌اى است كه وقتى يك كلمه‌ى انگليسى تازه ياد گرفته نمى‌تواند خودش را نگه‌دارد و هى وول مى‌خورد تا به‌كار ببرد.
راهنمايى: اولِ فاميلى‌ش «جاودانى» است.

و بدين‌سان

2010-03-02T11:33:00.002+03:30

نيسان آبى رنگ بود؛ نوشته بود: «مزينان، مهد علم در دل كوير». به راننده‌ى تاكسى گفتم بزن بغل؛ پياده شدم؛ كنار اتوبان به سجده افتادم و همانجا شهادتين گفتم.