الهى خوش‌خبر باشه قنارى    بخونه تا خروس‌خون چشم ‌به‌راهت

يه سريالي مي ده، اصفهاني آخرش مي خونه، قشنگم مي خونه. تو تيتراژ آخرش يه جا نوشته با تشكر از «پيام حسين سوري» من هي اشتباه مي خونمش. هر بار هم هي اشتباه مي خونمش، فكر مي كنم يه چيز ديگه است.

شبنم و باران و مهر
نوروز هفتاد و سه

شبنم و باران و مهر
نوروز هفتاد و سه

رفتم فلافل بخرم. دوتا دختربچه به سن و سال دوم سوم دبستان توى مغازه اومده‌بودن چيزى بخرن. يكيشون يه كلاه باحال سرش گذاشته بود، موهاشو ريخته‌بود رو شونه‌هاش ازين شونه به اون شونه پخش. انگار خودشم فهميده بود آدم ازش خوشش مياد. بعد من گفتم آقا فــَـلافل دارين. يه‌دفه دختره يواش به دوستش گفت: «مى‌گه فــَـلافل.» قپى زدن زير خنده؛ البته يه‌جورى كه من نفهمم. بعد دوتايى زل زدن به من كه من دوباره بگم چى مى‌خوام. منم موندم چكار كنم. خدايا الان بگم آقا 4 تا فــَـلافل يا 4 تا فــِـلافل. كلى لفتش دادم. داشتم اذيت مى‌شدم. ول كن هم نبودن. همينجورى كمين كرده‌بودن دوتايى. خلاصه ديگه مرده گفت آقا شما بفرمايين چى مى‌خواستين. ف رو به زور، يه جورى كه معلوم نشه صداش اَئــه يا اِ، ادا كردم و گفتم فــَــِلافل مى‌خواستم، 4 تا. تودماغى شد. ناجور، خيلى ناجور.

موقعيتى رو كه آدم مجبوره كاسه‌ى چه‌كنم دستش بگيره تقريبا مى‌فهمم، ولى يه جايى به موردى برخورد كردم كه طرف به‌ مرحله‌اى  رسيده بود كه مجبور بود بره زير درخت چه‌كنم بشينه.

در اُن زمـُـن كه انسـُـن وارد صحراى‌ محشر مى‌شود، ندا مى‌آيد كه اى انسـُـن زيـُـن كريدى.

داشتم توى ديكشنرى آكسفورد در مورد فعل‌هاى لازم و متعدى انگليسى مى‌خوندم، همينطورى يه‌هو پرت شدم به اون‌وقتايى كه ابتدايى بوديم نمى‌دونم يا راهنمايى، كه براى فهميدن اينكه فعلى لازمه يا متعدى يه «را» با يه مفعول قبل فعل اضافه مى‌كرديم كه اگه معنى مى‌داد فعل متعدى مى‌شد اگر نه كه لازم. به‌عنوان مثال فعل «رفتن» لازم بود براى اينكه مثلا نمى‌شد گفت «من فلان چيز را رفتم»؛ ولى ديدم الان ديگه مى‌شه گفت «من اين فيلم را رفته‌ام» هيچ كسم نمى‌تونه حرف بزنه. بعد دوباره سعى كردم فعل لازم پيدا كنم، گفتم مثلا «مردن»، يعنى نمى‌شه گفت «چيزى را مردم»؛ باز ديدم شاملو يه جا گفته «مى‌خواهم خواب اقاقياها را بميرم». يا مثلا همين مثالى كه آكسفورد زده، فعل «sigh» به معنى «آه كشيدن» يه فعل لازمه؛ ولى آيا مى‌شه گفت توى فارسى با «را» معنى نمى‌ده؟ آدم يه جورى مى‌شه. همه‌ى فعلاى لازم دارن متعدى مى‌شن مى‌ره. كسى مى‌تونه پنج تا فعل لازم مثال بزنه كه واقعا با وجود مفعول معنى‌ ندن؟ شايد دايره‌ى لغات من خيلى محدوده.

معلم دفاعيمون وقتى مى‌گفت گلنگدن خيلى خواستنى مى‌شد. اصلا من تمام جلسه‌هاى كلاس دفاعى رو به عشق شنيدن گلنگدن مى‌رفتم. گلنگدن، گلنگدن.

وقتى‌كه توى آزادراه در حال رانندگى هستيد و ماشين پشت سر شما چراغ مى‌ده، داره مى‌گه برو كنار مى‌خوام رد شم. وقتى شما راهنماى راست مى زنيد، مى‌گيد صبر كن دارم مى‌رم كنار، وقتى راهنماى چپ مى‌زنيد مى‌گيد من خودم در حال سبقت گرفتن هستم. اما بنده در جواب كسايى كه مخصوصا هنگام رانندگى توى شب، اونم مثلا وقتى داريد از يه كاميون يا اتوبوس سبقت مى‌گيريد، مى‌رسن پشت سرتون  و تند تند چراغ مى‌زنن، با جديت دنبال تركيبى از اين دو حالت راهنماى چپ و راست هستم كه اين معنى رو بده: سگ نـَنـَه‌تو.

- اينجا شماها خيلى مصرف‌گرايين. توى كشوراى  اروپايى هندونه و خربزه رو بايد در واحد قاچ بخرى؛ يعنى مثلا مى رى ميوه‌فروشى كلى پول مى‌دى تازه يه قاچ هندونه مى‌خرى اونم واسه مصرف كل خانواده و مهمونا. [واقعنا!]

ســِلام ليلا خانــِم
خيلى وقيحى سعيد خيـــــــلى وقيحى
دينگ
ديرى‌رى‌رينگ
ديرى‌رى‌رينگ
دينگ‌رينگ
رينگ
رينگ
حال من
دست خودم‌نيـــــــــــــــــست
ديگه آروم نمى‌گيرم.
[سروش منتشر کرد. لوح فشرده‌ى سريال فاصله‌ها را از ما بخواهيد.]

- دلم گرفته
- از چى؟
- از آن و از اين.
(هركى گفت.)

آقاى صفرى همسايه‌مون هربار منو توى آسانسور مى‌بينه مى‌پرسه: «دارى مى‌رى دانشگاه؟» منم مى‌گم كه نه من دانشگاهم خيلى وقته تموم شده. يه‌روز توى آسانسور با شلوار گرم‌كن بودم كه سر رسيد: 

- امروز كلاس ندارى مگه؟

- من دانشگاه نمى‌رم ديگه.

- آها راستى گفته بودى.

فرداش دوباره منو ديده مى‌گه: «ديشب ماهواره مى‌گفت امروز دانشگاها شلوغه امروزو نرو بذار يه ذره اوضاع آروم بشه.» دوباره مى‌گم كه من دارم مى‌رم سر كار، دانشگاه ندارم اصلا.

امروز ديگه حجت رو بر من تمام كرد. صبح اول صبح زنگ درو زدن، رفتم باز كردم ديدم خودشه، يه بسته كاغذ دستشه مى‌گه: «شرمنده بد‌موقع مزاحم شدم، اينا يه سرى آگهيه نوه‌ م مى‌خواد تدريس خصوصى كنه، گفتم يه سريش رو هم تو زحمت بكشى، مى‌رى دانشگاه، بچسبونى به ديوار دانشگاهتون.» كاغذارو گرفتم ديگه، همين.

امروز مى‌‌خوام درباره‌ى يه عبارت آشنا براتون صحبت كنم. «دم‌ در خدا» ازون حرفايى بود كه خيلى كاربرد داشت. وقتى تو كوچه فوتبال بازى مى‌كرديم، يه‌هو مى‌ديدى يكى از همسايه‌ها از خونه‌ش مى اومد بيرون كه مارو ازونجا دك كنه؛ مى‌گفت بريد دم در خونه خودتون بازى كنين. ماهم مى‌گفتيم دم در مگه مال شماست؟ مى‌گفت پس مال كيه؟ ما فورى مى‌ذاشتيم تو كاسه‌ش كه دم در مال هيشكى نيست «دم در خداست».

انگلِ ان، بلوتوثـتـو خاموش كن.
[حالا كه اين پيام زيبا را خوانديد بگذاريد اين نوشته به حياتش ادامه دهد آن را براى همه‌ى دوستانتان ارسال كنيد. شايد همين حالا شخصى به‌شدت به خواندن آن نياز داشته‌باشد.]

وقتى كه اين اسمس (پست قبلى) برام اومد كلى با خودم فكر كردم. با خودم گفتم مردم عجب پولايى درميارنا. انقدر با خودم فكر كردم تا بالاخره يه جرقه به ذهنم زد. منم مى‌خوام يه كارو شروع كنم. مى‌خوام بزنم تو كار توليد لقمه‌ترمز. چه بتركونى راه بندازما. الان نون تو لقمه‌ترمزه. راستش ديگه خسته شدم. بايد برم سمت پولدار شدن. بعد توليداتم كل كشور رو مى‌گيره. بعدنم كه ديگه مى‌شيم يه برند، فكر كن تو حاشيه‌ى هر جاده‌اى اين اسم ماس كه مى‌درخشه : «حاج حسين لقمه‌ترمزى و پسران».

ميلاد نور مبارك. بهترين شادباش‌ها تقديم به شما. شركت «فرا ترا نوين پارس صنعت شرق» به‌مناسبت ميلاد امام هشتم، 8 درصد تخفيف ويژه به مدت 10 روز. داراى يك‌نهم قرن تجربه در توليد انواع قالپاق، سرپيچ، انواع سگدست، در راديات، درب‌هاى كركره‌اى مطابق با تكنولوژى روز دنيا. هديه‌ى ما به دارندگان اين پيام كوتاه، انجام رايگان ميزان فرمان. آنچه توانسته‌ايم لطف خدا بوده‌است. شماره تماس : 35***091215

جداً فكر مى‌كردم خاركسته يه چيز تو مايه‌هاى همون خارپشته.

واقعا دست و دلم به خنده‌دار نوشتن نمى‌رود.